Eerst de looplijnen
Teken de kamer op schaal en zet er de deuren, ramen en radiatoren in. Trek daarna de lijnen die u dagelijks aflegt: van de deur naar de keuken, van de bank naar het raam. Die lijnen moeten minstens zestig centimeter breed blijven, en tussen bank en salontafel hoort veertig tot vijfenveertig centimeter te zitten.
Wat overblijft is de plek voor meubels. Bijna altijd is dat minder dan mensen denken, en dat is precies de informatie die u nodig heeft voordat u een bank uitzoekt.
Daarna het lastigste stuk
Begin met het meubel met de minste vrijheid. In een woonkamer is dat meestal de kast of het tv-meubel, want dat is gebonden aan een muur, een stopcontact en een kijkafstand. In een slaapkamer is het het bed. Pas als die staan, is duidelijk hoeveel ruimte er over is voor de rest.
De maten die daarbij horen staan overzichtelijk bij de maten en loopruimtes die u nodig heeft: zithoogtes, doorloopbreedtes en de afstand tussen tafel en muur. Het is saaie informatie die achteraf de meeste ergernis voorkomt.
Licht komt eerder dan decoratie
Verlichting wordt bijna altijd als laatste gedaan, terwijl het bepaalt hoe alles eruitziet. Reken op drie lichtpunten per kamer op verschillende hoogtes: iets hoog, iets op ooghoogte en iets laag. Eén plafondlamp maakt elke inrichting vlak, hoe mooi de meubels ook zijn.
Textiel bindt, decoratie maakt af
Vloerkleed, gordijnen en kussens zijn wat de losse stukken tot één kamer maken. Kies daar één materiaal of één kleur die terugkomt, en houd het daarbij. Pas als dat staat, komt decoratie: een schaal, een beeld, iets aan de muur.
Wie die volgorde aanhoudt, koopt minder en gooit minder weg. Op een gids over woninginrichting staat die opbouw per kamer uitgewerkt, inclusief wat u beter kunt uitstellen tot u een seizoen in de ruimte heeft gewoond. Dat laatste is het meest onderschatte advies: een kamer laat pas na een paar maanden zien waar hij eigenlijk om vraagt.